بيشتر در راه رضاى خدا بود . ( علل الشرائع ) از امام صادق ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : ابراهيم ( ع ) پس از انجام مناسك حجّ بسوى شام بازگشت و در آنجا وفات يافت و علّت وفات او اين بود كه عزرائيل براى قبض روحش به نزد او آمد ، ولى ابراهيم از قبض روح كراهت داشت ، پس عزرائيل به نزد پروردگار جليل بازگشت و اين مطلب را به عرض رسانيد ، پروردگار فرمود : ابراهيم را به حال خود بگذار او دوست مىدارد كه مرا بيشتر عبادت كند ، اين ماجرا گذشت تا اينكه ابراهيم پير مردى سالخورده را ملاقات كرد كه ديگر كنترلى بر اعضاى خود نداشت ، در اين وقت مرگ را بر زندگى ترجيح داد و وقتى كه به خانه رسيد مردى بسيار خوش رو و خوشبو را ملاقات كرد و گفت : تو كيستى ؟ آن مرد گفت : من ملك الموت هستم ، ابراهيم گفت : سبحان اللَّه كيست كه از ديدار و زيارت تو با اين حسن و جمال روى گردان باشد ؟ ملك الموت گفت : اى خليل خداى رحمان ، خداوند تعالى وقتى بر بنده‌اى ارادهء خير مىكند مرا با اين صورت به سوى او گسيل مىدارد و وقتى بر بنده‌اى ارادهء بدى و شرّ مىكند مرا با صورتى وحشتناك بسوى او مىفرستد . در اين هنگام ابراهيم با كمال رضايت آماده قبض روح شد و عزرائيل روح وى را در شهر شام قبض نمود و اسماعيل بعد از او وفات يافت ، در حالى كه صد و سى سال داشت و در حجر اسماعيل در كنار مادرش هاجر دفن شد . در همان كتاب از امام صادق ( ع ) نقل شده كه فرمود : ساره همسر ابراهيم به آن حضرت گفت : اكنون پيرشده‌اى اگر دعا كنى كه خداوند به تو فرزندى عنايت كند ، چشم ما به وجود او روشن مىگردد ، تو خليل خدا هستى و بر خليل واجب است كه دعاى خليل خود را اجابت كند ، پس ابراهيم از پروردگارش درخواست كرد كه پسرى دانا به او عنايت كند ، خداوند تعالى به وى وحى كرد ، هر آينه من به تو پسرى بسيار دانا ، عطا خواهم كرد و تو را امتحان و ابتلاء مىكنم تا پيروى و طاعت تو را بيازمايم ، پس از اين بشارت ابراهيم سى سال صبر كرد ، مجددا ساره گفت : اى ابراهيم تو پير و سالخورده شده‌اى و رسيدن اجل تو نزديك شده ، اگر به درگاه خدا دعا كنى تا عمر تو را بيافزايد ، بيشتر در كنار ما خواهى بود ، پس ابراهيم تقاضاى طول عمر كرد و به او وحى رسيد : اى ابراهيم هر چه مىخواهى از من عمر طلب